OBEC Robotic Playground 2026
ระบบเฝ้าระวังน้ำในฟาร์มไก่ด้วยเซ็นเซอร์แบบไม่สัมผัสน้ำ — ผมเป็นหัวหน้าทีมและผู้นำเสนอ
ตั้งแต่หุ่นยนต์ ระบบ IoT ในฟาร์ม ไปจนถึง CTF และการแข่งทำเว็บไซต์
ระบบเฝ้าระวังน้ำในฟาร์มไก่ด้วยเซ็นเซอร์แบบไม่สัมผัสน้ำ — ผมเป็นหัวหน้าทีมและผู้นำเสนอ
นำบทเรียนจากรอบภูมิภาคกลับมาปรับหุ่นยนต์ใหม่ทั้งตัว และได้รับเกียรติบัตรทีมหน้าใหม่
ทีมเดียวในสนามที่ใช้ Arduino เป็นบอร์ดควบคุมหลัก และออกแบบชิ้นส่วนทั้งหมดเอง
หุ่นยนต์ซูโม่รุ่น 500 กรัม ออกแบบโครงสร้างด้วย SketchUp สำหรับเวทีระดับนานาชาติ
แข่งทำเว็บไซต์ท่องเที่ยวตามโจทย์ภายในเวลาจำกัด ตัดสินจากความเหมือนต้นแบบ
รายการที่ผลไม่ดีนัก แต่ได้บทเรียนเรื่องตำแหน่งติดตั้งเซ็นเซอร์ที่ชัดที่สุด
ปัญหาที่ผมพบในฟาร์มไก่ของพ่อเป็นปัญหาที่มีมานาน นั่นคือปัญหาไก่ขาดน้ำ ซึ่งส่งผลให้ไก่ซึม ออกไข่น้อยลง และกระทบต่อสุขภาพไก่โดยรวม ผมจึงหาวิธีแก้ด้วยการติดตั้ง เซ็นเซอร์แบบไม่สัมผัส (non-contact sensor) เหตุผลที่เลือกเซ็นเซอร์ชนิดนี้ เพราะไม่ต้องติดตั้งภายในท่อน้ำ น้ำที่ไก่ดื่มจึงไม่ปนเปื้อน และยังสะดวกในการติดตั้งด้วย ช่วยลดการเกิดเหตุการณ์ไก่ขาดน้ำได้
ผมได้รับหน้าที่เป็นผู้ควบคุมทีมและวางแนวทางการดำเนินงาน รับผิดชอบการสร้างตัวชิ้นงานออกมาแล้วส่งต่อให้เพื่อนเขียนโปรแกรมใส่ และเป็นผู้นำเสนอหลักการทำงานของชิ้นงาน
ปัญหาหลักของผมคือการบริหารเวลา เพราะปัญหาระหว่างทางมีเยอะ และถ้าปัญหาเล็ก ๆ รวมกันมากขึ้นก็จะกลายเป็นปัญหาใหญ่ที่ทำให้เสียเวลา เช่น ตอนต่อสายไฟมีบางจุดที่ผมบัดกรีไม่ดี จนเกิดการช็อตในวงจรและส่งค่ามั่ว ๆ ออกมาหลอกบอร์ดควบคุม
อีกเรื่องคือการที่ผมต้องไปแข่งที่รังสิตและต้องขึ้นเครื่องบิน ทำให้ชิ้นงานต้องพับเก็บได้เพื่อไปประกอบที่หน้างาน ซึ่งยากเพราะมีระบบท่อน้ำเข้ามาเกี่ยวข้องและต้องไม่รั่ว วิธีแก้หลักของผมคือการวางแผนล่วงหน้าว่าจะเจอกับอะไร แบ่งลำดับความสำคัญ แล้วรีบออกแบบและทำตัวชิ้นงานออกมาให้เร็ว
ภารกิจที่ได้รับคือออกแบบวิธีแก้ปัญหาเพื่อเก็บบล็อกสีและเดินตามภารกิจที่กำหนด กลุ่มของพวกเราเป็นทีมเดียวที่ใช้ Arduino เป็นบอร์ดควบคุมหลัก ซึ่งสร้างความท้าทายให้ทีมมาก เพราะต้องออกแบบชิ้นส่วนทั้งหมดเองในโปรแกรม แล้วจึงสร้างออกมาเป็นตัวจริงเพื่อทดสอบ คะแนนที่ได้จึงยังไม่ค่อยดีนัก แต่ผมได้ประสบการณ์ไปปรับปรุงแก้ไขในอนาคต
ผมได้เห็นวิธีแก้ปัญหาของหลาย ๆ ทีม และได้เพื่อนร่วมงานใหม่ เพราะถึงแม้ทุกคนจะมาแข่งกันเพื่อรางวัล แต่สุดท้ายพอได้พูดคุยถึงปัญหาที่เจอเหมือน ๆ กัน ก็ทำให้กลายเป็นเพื่อนกัน ผมจึงได้เพื่อนใหม่จากงานนี้เยอะมาก
จากการไปแข่งรอบภูมิภาคมาแล้ว ผมนำหลาย ๆ ปัญหาที่พบเจอมาลองแก้มือในรอบชิงแชมป์ประเทศ ถึงแม้จะไม่ได้ที่ 1 แต่ก็พัฒนาขึ้นจากรอบแรก และได้รับเกียรติบัตร Rookie Team Award
ผมนำข้อดีของหลาย ๆ ทีมที่เจอในรอบภูมิภาคมาปรับใช้กับหุ่นยนต์ตัวใหม่ ได้แก่ ปรับก้านกวาดด้านหลังให้ใหญ่ขึ้น ปรับตัวเก็บกล่องด้านหน้าให้เก็บได้มากขึ้น ปรับจุดศูนย์ถ่วง และทำโครงสร้างให้แข็งแรงขึ้น ซึ่งทั้งหมดช่วยได้บางส่วน
ปัญหาหลักคือฮาร์ดแวร์ไม่ค่อยได้คุณภาพ เรื่องที่น่าขำอย่างหนึ่งคือ ก่อนแข่ง 1 คืน แบตเตอรี่เกิดปัญหาไม่เก็บประจุไฟ และเครื่องชาร์จเกิดระเบิดในห้อง ทำเอาวุ่นวายมาก ต้องเสียเวลาไปซื้อแบตเตอรี่ก้อนใหม่ ซึ่งพอซื้อมาแล้วขนาดก็ไม่ตรงกับก้อนแรก ทำให้ต้องเสียเวลาประกอบใหม่ค่อนข้างนาน
เป็นการแข่งขัน Sumobot ระดับนานาชาติที่ผมคิดว่าทำได้ดีในระดับหนึ่ง รุ่นที่ผมลงแข่งคือรุ่น 500 กรัม โดยออกแบบโครงสร้างและชิ้นส่วนทั้งหมดด้วยโปรแกรม SketchUp ก่อนสร้างออกมาเป็นตัวจริง
เป็นงานแข่งขันแก้ปัญหาทางโปรแกรมแบบทีมละ 3 คน ทำคะแนนรวมได้กว่า 7,000 คะแนน ผมรับผิดชอบโจทย์ที่เกี่ยวกับการถอดรหัสเป็นส่วนใหญ่ ส่วนเพื่อนในทีมดูแลฝั่ง cyber security และ web application
ปัญหาหลักคือเว็บเป้าหมายที่ให้เจาะระบบล่ม ทำให้ทีมเข้าไปแก้โจทย์ข้อนั้นไม่ได้เลย
เป็นงานลักษณะคล้ายกับ NCSA CTF ต่างกันที่รายการนี้มหาวิทยาลัยเป็นผู้จัด การทำงานก็คล้ายกัน คือแบ่งหน้าที่ในทีมเหมือนเดิม โดยผมรับผิดชอบฝั่งถอดรหัสเป็นหลัก
งานนี้เป็นการแข่งทำหน้าเว็บไซต์ภายในเวลาจำกัด โจทย์ที่ได้รับคือจำลองทำหน้าเว็บท่องเที่ยว โดยคะแนนขึ้นอยู่กับความเหมือนกับต้นแบบ เป็นงานที่ต้องตัดสินใจเร็วและเลือกทำสิ่งที่ได้คะแนนก่อน
เป็นการแข่งขัน Sumo ที่จัดโดยมหาวิทยาลัย งานนี้ผมไม่ได้อันดับที่ดี สาเหตุมาจากเซ็นเซอร์ของหุ่นยนต์มีปัญหาตอนลงสนามจริง จนหุ่นไม่ได้ชนใครเลยแต่วิ่งออกนอกสนามเอง
ภายหลังผมมาทราบว่าเซ็นเซอร์ติดใกล้พื้นเกินไป ทำให้ค่าที่ส่งออกมาเพี้ยน เป็นบทเรียนเรื่องการเลือกตำแหน่งและระยะติดตั้งเซ็นเซอร์ ที่ผมเอาไปใช้กับงานถัดไปทุกครั้ง